Kimseye Güvenme! 

Güven….  

Ufacık bir sözcük. Ama ne hayatlar yakıyor. Kimini maddi, kimini manevi olarak harcıyor. 

Yıllardır tanıdığını düşündüğün, beraber yiyip içtiğin, seni kendinden daha çok düşündüğünü sandığın kişinin yaptığı bir hareket ile yıllarca dostluğunu üzerine kurduğun güveninin yer ile bir olduğu o anın verdiği acı kalbine saplanan kor hançerden sert gelir. 

Konunun maddi yanı seni yeri gelir yıllarca yaptığın birikimlerinden eder, ya da senelerce sürecek borç bataklarına sürükler. Gün gelir o güvendiğin kişi daha iyisini yesin diye sen aç gezersin, yeri gelir o daha çok gezsin diye senin otobüs paran olmaz. 

En kötüsü de bundan sonra kimseye güvenmemeyi öğrenirsin. Sana bir gelenden sen üç  kaçarsın. Çevrende dostum diyeceğin kimse kalmaz. 

Ya bazı şeyleri öğrenemeyecek kadar safsan. Çevrende kimsenin kalmaması korkusu seni hayatının daha zor geçmesine zorluyorsa. Buna ne yapacaksın? 

Akıllanacakmısın? 

Hiç sanmıyorum…

Reklamlar